مسئله 1820 - اوّل ماه با پيشگويى منجمين ثابت نمىشود . ولى اگر انسان از گفته آنان يقين يا اطمينان پيدا كند ، بايد به آن عمل نمايد . مسئله 1821 - بلند بودن ماه يا دير غروب كردن آن ، دليل نمىشود كه شب پيش ، شب اوّل ماه بوده است . مسئله 1822 - اگر اوّل ماه رمضان براى كسى ثابت نشود و روزه نگيرد چنانچه دو مرد عادل بگويند كه شب پيش ماه را ديده‌ايم ، بايد روزه آن روز را قضا نمايد . و اگر در همان روز باشد بقيّه روز را هم امساك نمايد . مسئله 1823 - اگر در شهرى اوّل ماه ثابت شود ، براى مردم شهر ديگر فايده ندارد مگر آن دو شهر با هم نزديك باشند ، يا انسان بداند كه افق آنها يكى است ، و يا بداند در آن شهرى كه ديده شده ، آفتاب زودتر از شهر خودش غروب مىكند . يعنى بلاد شرقى شهر خودش باشد . مسئله 1824 - روزى را كه انسان نمىداند آخر رمضان است يا اوّل شوال ، بايد روزه بگيرد . ولى اگر پيش از مغرب بفهمد كه اوّل شوال است بايد افطار كند . مسئله 1825 - اگر زندانى نتواند به ماه رمضان يقين كند ، بايد به گمان عمل نمايد . و اگر آن هم ممكن نباشد ، هر ماهى را كه روزه بگيرد صحيح است . و اگر زندان او ادامه پيدا كند بنابر احتياط واجب بايد در سال آينده نيز همان ماه را روزه بگيرد . روزه‌هاى حرام و مكروه مسئله 1826 - روزهء عيد فطر و قربان حرام است ، و نيز روزى را كه انسان نمىداند آخر شعبان است يا اوّل رمضان ، اگر به نيّت اوّل رمضان روزه بگيرد حرام مىباشد و باطل است . مسئله 1827 - اگر زن به واسطهء گرفتن روزه مستحبىحق شوهرش از بين برود جايز نيست روزه بگيرد . بلكه اگر حق شوهر هم از بين نرود ولى شوهر او را از گرفتن روزه مستحبىجلوگيرى كند بنابر احتياط واجب بايد خوددارى كند . مسئله 1828 - روزه مستحبىاولاد اگر اسباب اذيّت پدر و مادر يا جدّ شود جايز نيست . بلكه اگر اسباب اذيّت آنان نشود ولى او را از گرفتن روزه مستحبىنهى كنند بنابراحتياط واجب نبايد روزه بگيرد .